FOMU Antwerpen - gemondmaskerd museumbezoek

Voor het tweede weekend van onze staycation uitstapjes-zomer werd er wisselvallig weer voorspeld, en ik heb ook niet ieder weekend de fut om mijn kinderen te enthousiasmeren voor alwéér een boswandeling, dus koos ik vandaag voor een indoor activiteit, zijnde een museumbezoek! Scheelt maar de helft aan kinderlijk ooggerol.

Hoewel dat niet helemaal eerlijk is, want in feite maken ze daar niet te veel bezwaren tegen. We bezoeken niet zo vaak een museum, hoogstens een paar keer per jaar, maar doorgaans vinden ze het leuk om dat met ons te ontdekken. Niet aan hen verklappen, maar natuurlijk sleep ik hen mee omdat het tentoonstellingen zijn die ik vooral zelf eens wil gaan bekijken. Om de een of andere reden vind ik het makkelijker om mijn gezin mee op sleeptouw te nemen, dan om er zelf op uit te trekken.

Dat mijn kinderen op die manier een brokje cultuur meekrijgen is dan weer mooi meegenomen. Vandaag gingen we voor fotografie in het Fotomuseum van Antwerpen waar momenteel nog altijd de overzichtstentoonstelling van het werk van Stephan Vanfleteren loopt. Daar had ik een tijd geleden al eens over gelezen en me bedacht dat ik dat toch eens wilde gaan bekijken. Maar het was nooit een prioriteit en toen dacht ik dat ik er te laat voor was, maar als een waar coronagelukje kwam ik tijdens mijn onderzoek voor onze uitstapjes te weten dat de expo verlengd is tot 13-09-2020. Geen tijd meer te verspillen dus!

Ik wilde graag gaan kijken omdat de naam Stephan Vanfleteren bij mij een belletje deed rinkelen, misschien omdat hij een van onze bekendste fotografen is, een naam die ik associeerde met de typerende zwart-wit karakterkoppen. Rondlopend op de tentoonstelling besef ik dat ik wellicht veel van zijn werk mee kreeg in mijn studententijd toen ik volop tijd had/nam om kranten en Humo’s te lezen.


Het eerste deel van de expo focust vooral op zijn journalistiek werk, dus je krijgt meteen een stuk recente geschiedenis mee gaande van Rwanda tot de affaire Dutroux en stakingen/fabriekssluitingen. 

De kinderen vonden de foto’s van de twee Elvissen de leukste. Ook grappig voor een zesjarige: “kijk, die staat daar in zijn naakte, hihihi!”

Er passeren heel wat portretten de revue, bekende en onbekende koppen van allerlei pluimage, het schetst alleszins een heel divers beeld van onze samenleving en ik hoop maar dat mijn kinderen er iets van meepikken voor hun wereldbeeld.

Een deel van de expo is gewijd aan portretten, stillevens in feite van allerlei dode dieren die de fotograaf maakte in zijn fotostudio. “Wat is er nu mooi aan dode dieren,” vroeg mijn dochter zich af. Nu moet ik zeggen dat ik het echte kunstwerken vond, maar het waren natuurlijk wel dode dieren. We passeerden ook nog een reeks portretten van mensen "in hun naakte", tot grote hilariteit van de zesjarige.

Als we dan zo een museum bezoeken, vind ik het fijn om mijn kinderen zelf te laten rondkijken en ontdekken en verrast te zijn bij wat hen opvalt. Een extra dimensie tegenover dat ik alleen zou gaan kijken. Ik ben zeer tevreden dat ik toch nog ben kunnen gaan kijken én een stukje door kinderogen heb kunnen meekijken.

Praktische corona-info :

Ten tijde van ons bezoek was het verplicht om op voorhand een ticket te reserveren, 10€ per volwassene, kinderen onder 18 jaar mogen gratis binnen.

Wij kozen voor een zondagochtend, rustig op de weg naar Antwerpen en hopelijk ook in het museum. Parkeren deden we – gratis - op de Gedempte Zuiderdokken vlakbij het museum.

In het museum werden we vriendelijk door gemondmaskerde medewerkers onthaald, er stond niets over mondmaskers vermeld op de website, maar toen we zagen dat ook veel bezoekers er een droegen, hebben we uit beleefdheid de onze ook maar bovengehaald (de volwassenen althans). Ik blijf het gek vinden dat we in deze tijden al standaard een mondmasker mee op zak hebben!

Er is een verplichte looprichting, aangegeven met zwarte pijlen, heerlijk vindt mijn innerlijke neuroot dat stiekem. Mooi allemaal het rijtje volgen, en afstand houden van elkaar. Want ondanks het vroege uur de zondagmorgen vond ik er al redelijk veel mensen rondlopen. Niet zoveel dat het te druk aanvoelde, maar toch druk genoeg. Ofwel liep mijn innerlijke neuroot te hard van stapel, die heeft dat wel eens dezer dagen.

Er was niet specifiek iets van een kinderactiviteit, dus het mag wel gezegd dat mijn kinderen zich prima wisten te gedragen. De foto’s waren dan ook interessant genoeg om hun nieuwsgierigheid te prikkelen en wat ze niet wilden zien – er zaten een paar heftige beelden tussen – daar liepen ze snel voorbij. De hele tentoonstelling duurde ook net lang genoeg om hun aandacht vast te houden.

Bonuspunten ook voor de aanwezigheid van een speeltuin vlak in de buurt. Wat een heerlijkheid om weer naar hartenlust te mogen spelen in de speeltuin, voor de kinderen dan. De ouders zetten zich op een bankje - niet zeker dat het al helemaal weer toegelaten was, maar het deed wel deugd. Nu al niet meer te geloven dat dat nog maar heel kort geleden nog verboden was, spelen in een speeltuin. Natuurlijk was de beloning dat het nu toch opnieuw kon des te groter.

We wandelden nog even een stukje langs de Schelde: “Mama, papa, we hebben daarnet een boot gezien!” alvorens richting huiswaarts te keren naar een rustige zondagnamiddag.

Reacties