Tweede leerjaar inclusief onderwijs met een visuele beperking

Ongelooflijk maar waar, mijn zoon rondt bijna het tweede leerjaar af. Met zijn visuele beperking in het gewone onderwijs. Weliswaar via een speciaal traject, maar toch. Iets waar we bijzonder trots op te zijn, in de eerste plaats op onze zoon zelf, omdat hij het toch allemaal maar doet, ook op onszelf als ouders, omdat we weten waarvoor we ons zo hard inzetten en omdat het een voorrecht is om onze zoon te zien groeien en bloeien. Ook een pluim voor het hele team dat mee met hem op pad gaat en hem helpt te brengen waar hij nu staat. Last but not least een heel dikke pluim ook voor zijn zus die niet alleen zelf aan haar eigen weg timmert (op naar het zesde leerjaar!), en intussen ook mee waakt over en (soms in oneerlijke proportie, dat is ook het leven van een ‘brus’) aandacht deelt met haar broer.

Ik zeg het meer om mezelf ervan te overtuigen dan iemand anders, maar het is een feit dat het zeker verdient om eens bij stil te staan. Want evident is het allesbehalve, de weg die we met hem afleggen op schoolvlak. Onze weg ligt tot nu toe in het inclusief onderwijs. Iets waar we van in het begin met volle overtuiging voor kozen en nog steeds voor kiezen. Maar met overtuiging alleen kom je er niet. Doe er maar gerust een grote emmer bloed, zweet en tranen bij. Nu ja, bloed niet per se, maar you get the picture...




Je mag het trouwens letterlijk nemen dat wij al van in het prille begin kozen voor inclusie. Een van de eerste dingen die ik me afvroeg toen we er vlak na zijn geboorte achter kwamen dat Leon slechtziend zou zijn was: “Maar hoe zit dat dan met school?!” Het feit dat er nauwelijks een antwoord van de oogarts op kwam was niet geruststellend, maar wel veelzeggend, zo blijkt. Het werd trouwens al kort na zijn geboorte duidelijk dat hij slechtziend zou zijn, dat gaf met dus mooi al ongeveer 2,5 jaar voorsprong om me te kunnen zorgen maken over zijn schoolstart. Ik vond dit bericht terug van een aantal jaren geleden terug om te bewijzen dat stressen over school werkelijk een van mijn vele talenten is.

Ik vond ook een bericht over de schoolstart van Leon terug. En dan ben ik mij natuurlijk bewust van het feit dat er een gat zit van een paar jaar hier op de blog, ik zie het als inspiratie om later nog in te vullen hoe zijn kleuterjaren en de overgang naar de lagere school verliepen.

Voor nu wil ik graag nog eens schetsen hoe de situatie nu is: Leon aan het einde van het tweede leerjaar. Ik vermeldde al dat hij binnen het inclusief onderwijs een speciaal traject volgt: dat heet een IAC, wat staat voor Individueel Aangepast Curriculum. Kort gezegd: hij volgt buitengewoon onderwijs in het gewone onderwijs. 

Het IAC zorgt ervoor dat de broodnodige ondersteuning voor Leon en voor het schoolteam beschikbaar is en maakt het mogelijk dat Leon een aangepast curriculum kan volgen, dus dat hij niet de doelstellingen van de rest van de klas moet behalen, maar wel dat hij de leerstof op zijn eigen tempo mag aanpakken.

De basisvoorwaarde om zijn traject zoals het nu loopt te laten slagen. Daarnaast kan hij ook nog beroep doen op hulpmiddelen om hem het zien te vergemakkelijken wat hem dan weer in staat stelt om makkelijker tot leren te komen. Want een van de grootste hindernissen voor onze slechtziende zoon is de extra energie die hem alles kost. Hulpmiddelen die de gevraagde inspanning een beetje kunnen verkleinen zijn dus niet alleen zeer welkom, ze zijn zelfs noodzakelijk om hem alle kansen te kunnen geven.

Al van in de kleuterklas beschikt Leon over een schuin werkbankje. Dit zorgt ervoor dat schrijfblaadjes dichterbij komen en dat hij zijn houding niet te zeer moet forceren om alles van heel dichtbij goed te kunnen zien. Aan het eind van de derde kleuterklas lieten we Leon wennen aan een beeldschermloep: die vergroot op een scherm wat er op papier staat en wat Leon erop schrijft. Zo was hij klaar om te starten in het eerste leerjaar waar het schuine bankje en de beeldschermloep werden uitgebreid met een bordcamera. Het woord zegt het zelf, het gaat om een camera die filmt wat de juf/meester op het bord schrijft en geeft dit weer op het scherm van de beeldschermloep. Er is ook de mogelijkheid om bijvb. de camera op de juf te richten zodat Leon goed kan zien wat ze zegt (zonder camera zal Leon bijv. nooit de gezichtsuitdrukking van de juf kunnen zien!). Of de camera kan ook op de deur aan de andere kant van het lokaal gericht worden zodat Leon op zijn scherm ook goed en snel kan zien wie er komt aankloppen.

Ook thuis huiswerk maken gebeurt met behulp van de beeldschermloep (zonder bordcamera dan). Het maakt dat Leon niet rechtstreeks naar zijn handen kijkt wanneer hij schrijft, maar op het scherm ziet hoe en wat hij schrijft. Een heel gekke gewaarwording wanneer je het zelf probeert!

Omdat Leon behalve zijn visuele problematiek en deels daar ook wel mee samenhangend, het ook motorisch wat moeilijker heeft, is hem aangeleerd om in blokschrift te schrijven in plaats van vloeiend schrift zoals de rest van de klas. Zo heeft hij in het eerste leerjaar leren lezen en schrijven en ging dat wel vlot samen met de klas. Maar nu de leerlingen meer en meer zelf gaan schrijven wordt dat wat moeilijker voor Leon. Sowieso kost het schrijven hem wat meer tijd, tijd die verloren gaat om de les mee te kunnen volgen. Vandaar is er sinds kort beslist om alvast een begin te maken met de overschakeling naar digitaal werken.

Concreet zijn we dus al een tijdje aan de slag met typlesjes en een aanvraag voor aangepaste vergrotingssoftware zodat Leon in de klas bijvb. voor invulblaadjes zal kunnen gaan werken met laptop of pc. Dat is alvast de uitdaging die we meenemen naar het derde leerjaar!

Om af te sluiten: elke schoolloopbaan van elk kind is anders. Wij bewandelen nog steeds het pad van inclusie, maar we blijven realistisch. We moeten werken binnen de kaders die er zijn en wat daarin haalbaar is voor onze zoon. We willen eerst en vooral een gelukkig kind en stellen zijn welzijn voorop. In eender welke vorm van onderwijs, of het nu inclusief of buitengewoon onderwijs is. Ik toon hier alleen hoe het nu voor ons werkt.

Reacties

  1. Waw. Echt. Ik vind het zo straf. Zo'n mooie samenwerking met scholen en ondersteuners. Super zeg.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten