Twee jaar geleden

Twee jaar geleden was de allereerste met corona besmette landgenoot dagenlang hoofdpunt van het nieuws. Twee jaar geleden liep ik dagenlang rond in het UZ Leuven, zonder mondmasker en op veel minder dan 1,5 meter afstand van mijn medemens. Twee jaar geleden lag mijn dochter in dat ziekenhuis dagenlang op de dienst intensieve zorgen.

Daar moest ik de voorbije dagen veel aan denken. Hoe gek het is dat haar hartoperatie nu niet meer dan een fait divers lijkt, grotendeels door die wereldwijde pandemie die daar quasi onmiddellijk op volgde. Hoe lang geleden die twee jaar al zijn en eigenlijk totaal ook niet. In elk geval wel hoe anders mijn leven eruit ziet vergeleken met toen.

Toen was ik compleet overwerkt en over gestresseerd door alle zorgen over de toch wel tamelijk plotse diagnose van Anna's hartafwijking. Een aangeboren hartafwijking dan nog, die pas na goed negen jaar werd ontdekt. (Een vasculaire ring, voor wie wil googelen.) Met als gevolg dat mijn dochter daar op intensieve zorgen tussen baby'tjes en peutertjes lag, zich al zeer goed bewust van de hele situatie. 

Gelukkig is de operatie goed verlopen en de afwijking verholpen zodat ze niet meer voor last kan zorgen. Er blijft enkel een litteken, een jaarlijkse controle ter opvolging en een soort van trauma over haar verblijf op intensieve zorgen over. Waarbij het niet helpt dat het de jaren daarna zeer vaak over intensieve zorgen zou gaan op het nieuws...

Nu twee jaar later moet ik - ondanks of dankzij? - corona vaststellen dat alles is goed gekomen, zowel op werkvlak, als bij de zorgen over mijn kinderen, mede dankzij een schooloverstap voor de jongste die we ook zomaar eens even tamelijk onverwacht en in volle pandemietijd tot stand brachten. 

Ik aarzel om het op te schrijven, omdat ik het niet wil jinxen, maar ik wil het ook graag opschrijven om mezelf ervan te vergewissen dat het een hele weg geweest is, die laatste twee jaar. Dat we dat met zijn allen toch maar goed gedaan hebben, zo gewoon moedig doorgaan temidden van een pandemie DIE AL TWEE JAAR DUURT. 

Daar moest ik deze week veel aan denken.

Reacties